นิทานสอนใจ อุปนิสัยกับความสำเร็จ

นิทานสอนใจในวันศุกร์นี้ ก็เป็นเรื่องราวของอุปนิสัย ท่านผู้อ่านเชื่อหรือไม่ครับว่า อุปนิสัยนั้นมีผลต่อความสำเร็จ คนที่ประสบความสำเร็จทุกคนล้วนแต่มีอุปนิสัยที่เอื้อต่อความสำเร็จทั้งสิ้น คำถามก็คือ แล้วคนที่ประสบความสำเร็จทุกคนมีอุปนิสัยที่ดีมาตั้งแต่เกิดเลยหรือไม่ คำตอบก็คือ ไม่ แต่เขาพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงอุปนิสัยที่ไม่ดี ไม่เอื้อต่อความสำเร็จ ให้กลายเป็นอุปนิสัยที่ดี และส่งผลต่อความสำเร็จในชีวิตได้ แม้ว่าการเปลี่ยนแปลงนั้นจะยากแค่ไหนก็ตาม แต่ถ้าเราสามารถเปลี่ยนแปลงนิสัยที่ไม่ดีของตนเองได้ ความสำเร็จอะไรที่เราต้องการล้วนไม่ยากทั้งสิ้น

นิทานวันนี้ก็มีจากหนังสือเล่มเดิม คือ คุณในอนาคต ต้องขอบคุณตัวเองที่อดทนสู้ในวันนี้ เขียนโดย ทั่งมู่ เรื่องราวมีว่า

นานมาแล้วมีเณรอยู่รูปหนึ่ง ก่อนออกบวช เณรรูปนี้มีนิสัยขี้หลงขี้ลืม แม้หลังจากที่เข้ามาอยู่ในวัดแล้ว เจ้าอาวาสและบรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องต่างพากันเตือนสติเสมอ แต่เณรรูปนี้กลับไม่ยอมปรับปรุงตนเอง เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เลยไม่สามารถที่จะแก้ไขนิสัยขี้ลืมได้

ทุกวันนอกจากสวดมนต์ ทำความสะอาดลานวัน และแบกน้ำตัดฟืนแล้ว เณรก็คิดอยากจะเรียนงานอาชีพจากศิษย์พี่เพื่ออนาคตของตนเอง ด้วยเหตุนี้ เจ้าอาวาสจึงจัดแจงให้เณรเรียนการโกนผม เพราะเมื่อเทียบกับงานอาชีพด้านอื่นแล้ว งานด้านนี้ค่อนข้างง่าย และในอนาคตหากสึกออกไปก็จะสามารถเลี้ยงตนเองได้

หลังจากที่เรียนไประยะหนึ่ง เณรคิดว่าการโกนผมเป็นงานที่ไม่ยากเลย ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่คิดอยากเรียนต่อจากพระอาจารย์ แต่พระอาจารย์ก็บอกกับเณรว่า

“การโกนผมไม่ใช่ว่าจะเรียนแค่วิชาพื้นฐานเท่านั้น หากคิดจะเข้าถึงเทคนิคของวิชานี้ ต้องเอาลูกฟักมาหมั่นฝึกทุกวันโดยการฝึกโกนในรูปแบบต่างๆ บนลูกฟักจนกระทั่งเกิดความชำนาญมากขึ้น จึงจะถึอได้ว่าเป็นช่างโกนผมที่ดี”

เมื่อได้ยินพระอาจารย์พูดจบ เณรจึงเรียนการโกนผมพื้นฐานจากลูกฟักทุกวัน และฝึกฝนวันแล้ววันเล่า พอ 2-3 เดือนผ่านไป ความสามารถในการโกนลูกฟักของเณรนับวันจะยิ่งสูงขึ้น เมื่อพระอาจารย์เห็นก็อดดีใจไม่ได้ แต่หลังจากที่พระอาจารย์เฝ้าสังเกตตอนที่เณรโกนลูกฟักนั้น ก็พบกับปัญหาอย่างหนึ่งว่า ขณะที่เณรฝึกโกนผมนั้น ระหว่างการโกนก็มักจะมีเรื่องให้ต้องเดินไปเดินมา หรือทำอย่างอื่นไปด้วย และทุกครั้งที่เณรถูกเรียกตัวให้ไปทำอย่างอื่น เณรก็มักจะเอามีดโกนปักไว้บนลูกฟัก พอทำงานเสร็จก็ค่อยกลับมาดึงเอามีดโกนออก และฝึกโกนต่อ

ปัญหานี้ทำให้พระอาจารย์ตกใจมาก ดังนั้นท่านจึงเตือนเณรว่า ต่อไปอย่าทำเช่นนี้อีก เณรรับปากพระอาจารย์ แต่พอพระอาจารย์มาเฝ้าสังเกตอีก ก็ยังพอว่าเณรยังคงเอามีดปักบนลูกฟักเช่นเคย และปักแบบนี้จนกลายเป็นนิสัยไปแล้ว อาจารย์เองก็พยายามเตือนแล้วเตือนเล่า แต่เณรก็ยังคงไม่ยอมเปลี่ยนนิสัยปักมีดโกนไว้บนลูกฟัก แถมยังตอบกลับมาว่า

“ไม่เป็นไรหรอกครับพระอาจารย์ มันก็แค่ลูกฟักเท่านั้นเอง ไม่เห็นมีอะไร และมันก็เป็นความเคยชิน ไม่ได้เป็นนิสัยที่แย่อะไร”

พระอาจารย์ก็เลยตอบกลับมาว่า “แค่ความเคยชินเท่านั้นหรือ แล้วถ้าสิ่งที่อยู่ตรงนี้ไม่ใช่ลูกฟักล่ะ ถ้าเป็นคนที่มีชีวิตล่ะ ความเคยชินแบบนี้จะทำให้คนอื่นถึงแก่ชีวิตได้นะ”

เมื่อเห็นพระอาจารย์เอาจริง เณรก็พูดปลอบว่า “ไม่เป็นไร ท่านไม่ต้องเป็นกังวล วันใดที่ข้าต้องโกนผมให้คนอื่น ข้าไม่ทำแบบนี้หรอก”

เวลาผ่านไปไม่นาน ก็มาถึงเวลาที่เณรต้องการจะสึกแล้ว ก่อนจากไปพระอาจารย์ก็เตือนให้แก้ไขนิสัยต่างๆ ที่เคยตักเตือนไว้ก่อนหน้านี้ แต่ทว่า ความเคยชินของเณรถูกสั่งสมมานานหลายปี และเณรเองก็ไม่เด็ดขาดพอที่จะแก้ไขนิสัยที่ไม่ดีนั้น

ในที่สุดหลังจากที่เปิดร้านตัดผม ตอนที่เขาโกนผมให้กับลูกค้ารายแรกก็เกิดเรื่องขึ้นจนได้ ช่วงที่โกนผมอยู่นั้น มีพนักงานนำของมาส่งที่ร้าน เขาต้องออกไปรับของ ก็เลยเผลอเอามีดโกนปักไว้บนหัวของลูกค้า แต่โชคดีที่ลูกค้าไม่เป็นอะไรมาก นับแต่นั้นมาร้านตัดผมของเขาก็ไม่มีใครกล้ามาตัดผมกับเขาอีกเลย

ท่านผู้อ่านล่ะครับ มีอุปนิสัยที่ต้องปรับปรุงหรือไม่ และอุปนิสัยนั้นจะส่งผลต่อความสำเร็จของตนเองหรือไม่ ถ้ามี ก็ต้องมีจิตใจที่เข้มแข็งและมั่นคง เด็ดขาดมาก ในการที่จะเปลี่ยนแปลงอุปนิสัยของตนเอง

เพื่อที่จะไม่เป็นอย่างเณรน้อยในนิทานครับ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s