นิทานสอนใจ พลแม่นธนู

นิทานวันนี้มาจากหนังสือเรื่อง “จะเล่าเป็นเพื่อนคุณ” เขียนโดย ฆอร์เฆ่ บูกาย น่าจะได้รับความเพลิดเพลินและแค่คิดพอสมควร สำหรับวันศุกร์ซึ่งเป็นวันสุดท้ายของการทำงานในสัปดาห์นะครับ

กาลครั้งหนึ่ง มีพระราชาพระองค์หนึ่ง ทรงโปรดการล่าหมูป่ายิ่งนัก พระองค์จะเสด็จออกจากวังพร้อมเหล่าบรรดาพระสหาย และพลธนูฝีมือเลิศสัปดาห์ละครั้ง เพื่อเข้าป่าล่าสัตว์ร้ายซึ่งมักจะก่อความเดือดร้อนแก่เหล่าผู้เลี้ยงสัตว์และชาวนาในอาณาจักร

วิธีการล่าสัตว์ที่ใช้ก็คือ เมื่อเจอฝูงสัตว์ที่ต้องการแล้ว ก็จะล้อมวงและต้อนบังคับพวกมันไปยังลานต่อสู้ และนักล่าคนใดคนหนึ่งจะต้องลงจากหลังม้า เพื่อประจันหน้ากับสัตว์ มีเพียงหอก มีดสั้น ที่เป็นอาวุธป้องกันตัวเท่านั้น

พลธนูเป็นเครื่องมือป้องกันของนักล่าเพียงอย่างเดียวถ้าเกิดพลาดพลั้งขึ้นมา ขณะที่กำลังต่อสู้กับสัตว์นั้น พลธนูก็จะง้างธนูพร้อม เพื่อว่า ถ้าเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้น ก็จะได้ยิงได้ทันที และจะต้องยิงด้วยความแม่นยำภายในหนึ่งดอก จะต้องล้มสัตว์ร้ายลงให้ได้ทันที

วันหนึ่งขณะที่ล่าสัตว์อยู่นั้น กลุ่มทหารก็ได้ไล่ต้อนสัตว์เข้าไปยังพื้นที่ป่าลึก ที่ไม่เคยเข้าถึงมาก่อน สิ่งที่น่าสังเกตของป่าแห่งนี้ก็คือ ต้นไม้ทุกต้นของป่าแห่งนี้ จะมีปูนขาววาดเป็นวงกลมที่ลำต้น วงกลมสามวงซ้อนกัน ตรงกลางเป็นจุดวงกลมสีขาวเล็กๆ พระราชาทรงไม่แปลกพระทัยที่เห็นวงกลมเหล่านี้ แต่สิ่งที่ทำให้ทรงประหลาดพระทัย ก็คือ ตรงกลางเป้าวงกลมทุกวงจะมีธนูปักอยู่

ลำต้นนับสามสิบสี่สิบต้น เป็นเครื่องยืนยันความแม่นยำได้ดี แต่ละต้นมีเป้าวงกลมหนึ่งวง และมีธนูหนึ่งดอกปักกลางเป้าพอดี ลูกธนูทุกดอกมีขนสีเดียวกัน แบบเดียวกัน ซึ่งคนยิงธนูก็น่าจะเป็นคนเดียวกัน

พระราชาจึงถามว่ามีใครรุ้บ้างว่า คนยิงธนูนี้เป็นใคร แต่ก็ไม่มีใครที่รู้คำตอบสักคนเดียว

“ฝึมือเช่นนี้ เป็นเครื่องรับรองความปลอดภัยของพระราชาได้ดีที่สุด” ทหารคนหนึ่งพูดขึ้น

“ขอให้มีแค่คนเดียวเถิด” พลธนูอีกคนหนึ่งพูดขึ้น เพราะกลัวว่า ถ้ามีหลายคน พวกเขาคงได้ตกงานเป็นแน่

พระราชาคิดพลางเรียกหัวหน้าคนรับใช้เข้ามา และสั่งการไปว่า “ข้าต้องการพบคนยิงธนูคนนี้ให้ได้ เจ้าจงไปตามหามาให้ข้าภายในวันพรุ่งนี้ ให้พยายามโน้มน้าวเขาให้ได้ ให้เข้ามาหาข้า หากเขาไม่ยอม ก็ให้ทหารลากตัวมาก็ได้”

หัวหน้าคนรับใช้รับปากพระราชา และรีบนำกำลังคน ออกไปค้นหาคนยิงธนูคนนี้ทันที

วันรุ่งขึ้น ก็มีมหาดเล็กมาเคาะห้องบรรทม และทูลพระราชาว่า หัวหน้าคนรับใช้นั้นได้เดินทางกลับมาพร้อมกับคนที่ยิงธนูที่ให้ไปตามหาแล้ว

พระราชารีบลุกขึ้นอย่างรีบร้อน และตรงไปยังห้องโถงที่รับแขก

เมื่อเสด็จถึงห้องโถงรับรอง ก็ทอดพระเนตรเห็นเพียงหัวหน้าคนรับใช้ และเด็กหนุ่มอายุ 15-16 ปีถือคันธนูเล็กๆ อยู่ในมือ

“เด็กนี่เป็นใคร” พระราชาทรงถามขึ้น

“เขาก็คือผู้ที่พระองค์ทรงให้ตามตัวมาพบพะยะค่ะ” หัวหน้าคนรับใช้กล่าวตอบ “คนที่ยิงธนูทุกดอกในป่าพะยะค่ะ”

“จริงรึ เจ้าหนุ่ม เจ้าเป็นคนยิงเองกับมือเลยรึ ระวังให้ดีนะ ถ้าเจ้าพูดเท็จ หัวของเจ้าอาจจะขาดได้นะ” พระราชาทรงถามแกมขู่

เด็กหนุ่มหลบตาพระราชา พร้อมกับตอบว่า “จริงพะยะค่ะ ข้ายิงลูกธนูเหล่านั้นเอง”

“ทุกดอกเชียวรึ” พระราชาทรงถามต่อ

“ทุกดอกพะยะค่ะ” เด็กหนุ่มตอบ

“ใครที่สอนเจ้ายิงธนู” พระราชาทรงถามต่อ

“บิดาของข้าพเจ้าพะยะค่ะ”

“แล้วตอนนี้บิดาของเจ้าอยู่ที่ไหน”

“เสียชีวิตไปเมื่อเดือนก่อนพะยะค่ะ”

พระราชารู้สึกเสียดายในฝีมือของบิดาของเด็กคนนี้มาก แต่ทรงคิดว่า ไม่เป็นไร เราไม่ได้ตัวอาจารย์ อย่างน้อยเราก็ได้ตัวลูกศิษย์ของเขามา

“เคล็ดลับคืออะไร” พระราชาตรัสถาม

“เคล็ดลับอะไรหรือพะยะค่ะ”

“ก็เคล็ดลับที่ทำให้ยิงธนูได้เข้าเป้าทุกดอกไงล่ะ”

“ง่ายมากพะยะค่ะ” เด็กหนุ่มกล่าว “เมื่อยิงธนูไปที่ต้นไม้แล้ว ข้าก็เพียงวาดวงกลมล้อมรอบพะยะค่ะ”

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s