สัญญาณที่บ่งบอกว่า องค์กรนี้เริ่มไม่น่าทำงานด้วยอีกต่อไป

ปกติเรามักจะเห็นแต่คุณสมบัติขององค์กรที่ดี ลักษณะขององค์กรที่น่าทำงานด้วย หรือองค์กรแบบไหนที่พนักงานอยากทำงานด้วย ฯลฯ วันนี้ก็เลยอยากนำเสนอในอีกมุม ที่เป็นมุมตรงกันข้ามก็คือ มันมีสัญญาณอะไรที่บอกเราหรือไม่ว่า ตอนนี้องค์กรนี้เริ่มที่จะไม่น่าทำงานด้วยแล้ว เราลองมาดูกันนะครับ

  • เริ่มมีแต่เรื่องของการลงโทษมากขึ้นเรื่อยๆ กล่าวคือ ผู้บริหารกลายเป็นคนที่มองความผิดพลาดของพนักงานมากขึ้น จับผิดพนักงานมากขึ้น ถ้าพนักงานคนไหนทำงานผิดพลาด ก็มักจะถูกตำหนิอย่างรุนแรง บางคนถึงกับถูกใบเตือน และสั่งพักงานแบบไร้เหตุผลมากขึ้น เรื่องของการให้คำชมไม่ต้องพูดถึงเลย แทบจะไม่มีเลย หรือการกระตุ้นจูงใจให้รางวัลพนักงานที่ทำงานดี ก็ค่อยๆ หายไป กลายเป็นมองผลงานพนักงานในมุมความผิดพลาดแค่เพียงมุมเดียว

 

  • เริ่มมีลำดับชั้นในการบังคับบัญชามากเกินไป จากเดิมองค์กรก็ปกติดี พออยู่มานานเข้า ก็เริ่มซอยชั้นการบังคับบัญชามากขึ้นโดยไม่จำเป็น ปกติการสื่อสารก็เป็นไปด้วยดี แต่พอเริ่มมีระดับงานมากขึ้น เรื่องราวต่างๆ ก็ต้องผ่านนายไปเป็นชั้นๆ บางเรื่องเป็นเรื่องเล็กมาก แต่ก็ต้องรอลายเซ็นจากนายให้ครบทุกชั้น ไม่เช่นนั้นก็ไม่ผ่าน คนทำงานก็เริ่มรู้สึกอึดอัด เวลาจะประชุมอะไรกันที ก็ต้องรอให้ว่างกันครบหมดทุกคน ไม่ว่างก็ประชุมไม่ได้ งานก็ถูกเลื่อนออกไปเพราะแค่เพียงไม่ครบตามระดับ

 

  • เน้นตัวเลขผลประกอบการที่มากเกินไป จากองค์กรที่ทำงานด้วยความท้าทายสนุกสนาน ก็เริ่มกลายเป็นองค์กรที่มองแต่ผลประกอบการ เน้นกำไร เน้นยอดขาย และเน้นการลดต้นทุน คำว่าเน้นในที่นี้ก็คือ เน้นแบบมากจนเกินไป จนพนักงานเริ่มรู้สึก งบประมาณบางเรื่องเป็นสิ่งที่ดี แต่ก็ถูกตัดทิ้ง เพราะต้องการให้มีกำไรมากขึ้น พนักงานถูกเลิกจ้างโดยไม่มีเหตุผลมากขึ้น เนื่องจากแค่เพียงต้องการกำไร ความรู้สึกของพนักงานผู้บริหารก็เริ่มไม่แคร์ ไม่สนใจ ขอแค่เพียงองค์กรมีกำไรก็พอแล้ว

 

  • เริ่มมีการข่มขู่พนักงาน ผู้บริหารเริ่มใช้คำพูดข่มขู่พนักงาน เช่น ถ้าทำงานไม่ได้ ก็พิจารณาตัวเองซะ หรือเริ่มมีการสั่งโอนย้ายไปทำงานอื่น เพื่อให้ไกลหูไกลตาผู้บริหาร สำหรับพนักงานที่ผู้บริหารไม่ชอบหน้า บางคนก็ถูกเลิกจ้าง หนักไปกว่านั้นก็คือ พยายามหาเหตุและหาความผิด เพื่อที่จะเลิกจ้างพนักงาน หรือไม่ก็บังคับให้พนักงานเขียนใบลาออกไว้เลย เพื่อที่จะไม่ต้องมีปัญหาทางด้านกฎหมาย

 

  • ไม่ใส่ใจเรื่องความเป็นอยู่ของพนักงานอีกต่อไป ผู้บริหารพอเริ่มมองเรื่องของผลกำไร ยอดขายและต้นทุน ก็เริ่มที่จะไม่ใส่ใจเรื่องของสวัสดิการพนักงาน ความเป็นอยู่ของพนักงาน เครียดหรือไม่ เหนื่อยจากการทำงานหรือไม่ เริ่มไม่ใส่ใจมากขึ้นเรื่อยๆ นโยบายบางอย่าง และสวัสดิการบางอย่างที่เห็นว่าทำให้บริษัทมีต้นทุนมากเกินไป ก็ยกเลิกหมด HR จะท้วงติงว่าผิดกฎหมาย แต่ผู้บริหารก็ไม่สนใจ บอกว่า ก็ให้ไปฟ้องเอาล่ะกัน

 

  • แทงข้างหลังกันเอง ทั้งผู้บริหาร พนักงาน เริ่มที่จะไม่เชื่อกันใจ เริ่มที่จะเล่นการเมืองกันอย่างรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ หน้าไหว้หลังหลอกกันไปวันๆ เวลาประชุมนำเสนออะไร ต่อหน้าก็บอกว่าดี แต่พอลับหลังก็เข้าหานายใหญ่เพื่อที่จะลอบบี้บอกนายว่า งานที่คนนั้นเสนอมันไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้ ยิ่งถ้าใครพลาดก็จะโดนซ้ำหนักกว่าเก่า สุดท้ายทุกคนก็ต้องพกอาวุธติดตัวไว้ ทั้งป้องกันตัว และถ้ามีโอกาสก็ไว้แทงคนอื่นลับหลังนั่นเอง

ผมคิดว่า ถ้าองค์กรของเรามีสัญญาณข้างต้นสัก 2 ข้อ ก็น่าจะเริ่มไม่น่าทำงานด้วยแล้วล่ะครับ เพราะแค่เพียงการเริ่มต้นมีสัญญาณดังกล่าวแล้วถ้าผู้บริหารไม่ตระหนักว่ากำลังมีปัญหา กลับปล่อยให้มันใหญ่โตรุนแรงขึ้น สักพัก ข้ออื่นก็จะตามมาอย่างแน่นอนครับ

ถ้าเห็นแบบนี้แล้ว ท่านจะอยู่ หรือจะไปดีครับ

 

อ้างอิงบางส่วนจากหนังสือ Eye of Storm: How mindful leaders can transform chaotic workplace ของ Ray Williams

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s