นิทานสอนใจ พ่อกับลูก

นิทานสอนใจวันนี้ อาจจะดูยาวสักหน่อย แต่รับรองว่า ได้ข้อคิดจากเนื้อหาในนิทานแน่นอนครับ เป็นนิทานอีกเรื่องหนึ่งที่ผมอ่านแล้วรู้สึกชอบครับ ประเด็นก็คือ คนเราไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน ชอบเหมือนกัน ต้องเป็นเหมือนกัน อย่างเช่น พ่อกับลูก ที่บางครั้งพ่อก็อยากให้ลูกเป็นอย่างที่พ่อเป็น เรื่องราวเหล่านี้มีให้เห็นในสังคมเยอะมากครับ ไม่ว่าจะในธุรกิจ หรือในการศึกษา พ่ออยากให้ทำแบบที่พ่อต้องการ อยากให้คิดเหมือนกัน หรือ อยากให้ลูกเรียนในสิ่งที่ตนเองชอบ และคิดว่าดี โดยที่ไม่คิดว่าจริงๆ แล้วคนเรานั้นมีความแตกต่างกัน สามารถเอาไปปรับใช้กับเรื่องของการทำงานก็ยังได้ครับ ลองอ่านดูนะครับ (จากเรื่อง  Jeremy’s  First Hunt   ของ Arthur  Gordon)

ก็ยังมีผู้จัดการที่ยังบริหารคนไม่เป็น

คำว่า ผู้จัดการนั้น เป็นตำแหน่งที่มนุษย์เงินเดือนคาดหวังไว้ว่า วันหนึ่ง จะต้องได้รับการเลื่อนตำแหน่งขึ้นไปยังตำแหน่งนี้ให้ได้ จากนั้นก็ต่อสูงขึ้นไปเรื่อยๆ คนที่เป็นผู้จัดการนั้น ปกติแล้ว จะต้องมีหน้าที่ก็คือ บริหารงานให้ประสบความสำเร็จตามเป้าหมายที่ตั้งไว้ โดยการบริหารจัดการคนที่อยู่ภายใต้การดูแลให้ทำงานให้ได้ตามเป้าหมายด้วยเช่นกัน

อยากพัฒนาตนเอง ก็ต้องเปิดใจให้กว้าง

เรื่องของการพัฒนาตนเองนั้น เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ปัจจุบันมีความจำเป็นอย่างมากสำหรับทุกคน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องส่วนตัว เรื่องงาน หรือเรื่องอื่นๆ การที่เราพัฒนาตนเองไปได้อย่างต่อเนื่องนั้น เป็นสิ่งที่ทำให้เราได้เปรียบคนอื่นมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเช่นกัน

ระบบบริหารผลงานที่ดี ต้องเชื่อมกับระบบการให้รางวัลที่ชัดเจนด้วย

ผลงานกับการให้รางวัล เป็นสิ่งที่คู่กันมาตลอด สำหรับมนุษย์เงินเดือนอย่างเราๆ เราเข้ามาทำงานกินเงินเดือน ก็ย่อมที่จะอยากให้ได้เงินเดือนขึ้น หรือได้รับค่าตอบแทนที่สูงขึ้น และค่าตอบแทนที่สูงขึ้นนี้ ก็มาจากไม่กี่สาเหตุเท่านั้น ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือ จากผลงานที่ดี โดดเด่นกว่าคนอื่น

การบริหารทรัพยากรบุคคลที่ดีควรมุ่งไปที่คนเก่ง หรือมุ่งไปที่ทุกคน

การบริหารทรัพยากรบุคคล ถือเป็นงานสำคัญงานหนึ่งในยุคปัจจุบัน เมื่อไหร่ที่องค์กรยังคงต้องอาศัยทรัพยากรบุคคลในการทำงาน ในการสร้างผลงานอยู่ นั่นแปลว่า เรายังคงต้องมีการบริหารทรัพยากรบุคคลที่ดี คำถามที่เกิดขึ้นในยุคปัจจุบันก็คือ ระบบการบริหารทรัพยากรบุคคลที่มีในองค์กรนั้น ควรเป็นระบบที่ตอบโจทย์ใคร อย่างไร