นิทานสอนใจ พ่อกับลูก

นิทานสอนใจวันนี้ อาจจะดูยาวสักหน่อย แต่รับรองว่า ได้ข้อคิดจากเนื้อหาในนิทานแน่นอนครับ เป็นนิทานอีกเรื่องหนึ่งที่ผมอ่านแล้วรู้สึกชอบครับ ประเด็นก็คือ คนเราไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน ชอบเหมือนกัน ต้องเป็นเหมือนกัน อย่างเช่น พ่อกับลูก ที่บางครั้งพ่อก็อยากให้ลูกเป็นอย่างที่พ่อเป็น เรื่องราวเหล่านี้มีให้เห็นในสังคมเยอะมากครับ ไม่ว่าจะในธุรกิจ หรือในการศึกษา พ่ออยากให้ทำแบบที่พ่อต้องการ อยากให้คิดเหมือนกัน หรือ อยากให้ลูกเรียนในสิ่งที่ตนเองชอบ และคิดว่าดี โดยที่ไม่คิดว่าจริงๆ แล้วคนเรานั้นมีความแตกต่างกัน สามารถเอาไปปรับใช้กับเรื่องของการทำงานก็ยังได้ครับ ลองอ่านดูนะครับ (จากเรื่อง  Jeremy’s  First Hunt   ของ Arthur  Gordon)

นิทานสอนใจ ทิฐิมานะไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น

เคยมั้ยครับ ที่เรากับเพื่อนที่เคยคุยกันอย่างดี อยู่มาวันหนึ่ง ก็กลายเป็นไม่คุยกัน ไม่อยากคุยกัน ด้วยความรู้สึกทิฐิที่มีต่อกัน ก็เลยทำให้ความสัมพันธ์อันดีที่เคยมีต่อกัน ต้องมลายหายไป จริงๆ แล้วชีวิตคนเรานั้นมันสั้นมาก การที่เราได้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อน กับนาย หรือกับใครก็ตาม ถือว่าเป็นความสุขใจอย่างหนึ่ง และเป็นสิ่งที่คนเราทุกคนล้วนต้องการอยู่แล้ว แต่บางครั้งด้วยทิฐิมานะ ความยึดมั่นถือมั่นที่สูงเกินไป ก็กลายเป็นปัญหาตามมาได้มากมายเช่นกัน

นิทานสอนใจ หินถล่ม

วันศุกร์มาถึงอีกสัปดาห์หนึ่งแล้วนะครับ แต่ละสัปดาห์ช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันนี้ก็เช่นเคยครับ เอาเรื่องเล่าดีๆ ที่ได้แง่คิดมาฝากกันเหมือนเคยครับ วันนี้เป็นเรื่องราวที่ต้นฉบับเป็นของเกาหลี ซึ่งผมนำมาจากเว็บไซต์ของคุณ กานท์กวี อภิเชษฐ ปรางสุวรรณ อาจจะสั้นไปนิด แต่ผมคิดว่า ได้อะไรสอนในเราดีครับ

นิทานสอนใจ ชายห้องทึบ กับหน้าต่างหนึ่งบาน

ความฝันเป็นสิ่งที่คนเราทุกคนมี เราฝันที่อยากจะประสบความสำเร็จ ฝันว่าจะมีหน้าที่การงานที่ดี ฝันว่าวันหนึ่งเราจะรวย ฝันว่า….. ท่านผู้อ่านเองก็มีความฝัน แล้วความฝันเหล่านั้นมีกี่เรื่องที่กลายมาเป็นความจริงในวันนี้ คนที่ประสบความสำเร็จก็คือ คนที่ทำความฝันให้เป็นความจริงได้ โดยการลงมือทำ ไม่ใช่แค่เพียงฝัน

นิทานสอนใจ คนเรามักจะมองไม่เห็นความผิดของตนเอง

ปกติคนเรามักจะชี้ออกไปที่คนอื่น ตัวเราเองไม่ค่อยมองตัวเองว่าเราเป็นฝ่ายผิดสักเท่าไหร่นัก บางครั้งเวลาที่เราขับรถในซอยเล็กๆ แล้วรถคันหน้าจอดเพื่อส่งคนอื่นลงจากรถ เราก็ไปตำหนิเขาแล้วว่า จอดได้ยังไง ไม่เกรงใจคนอื่นบ้างเลย แต่พอถึงเวลาเราต้องส่งคนอื่นลงจากรถบ้าง ก็เลยจอด รถคันหลังบีบแตรเตือน เราก็ชี้ออกไปหาคนอื่นว่า “จอดแค่แป๊ปเดียวเอง ทำไมถึงไม่มีน้ำใจแบบนี้” สังเกตมั้ยครับ เราไม่เคยที่จะโทษว่าเราเองก็ทำเหมือนกับที่เรากำลังตำหนิคนอื่นเช่นกัน